![](https://primary.jwwb.nl/public/m/z/h/temp-dixygjnxpovkrytqfaes/pasted-image-fri-jul-05-2024-16-31-55-gmt-0200-midden-europese-zomertijd-high.png?enable-io=true&enable=upscale&crop=1358%2C816%2Cx0%2Cy47%2Csafe&width=578&height=347)
Les Chants de L’Aurore is een indrukwekkend album dat Alcest's vermogen om diepe emoties en rijke muzikale landschappen te creëren, benadrukt. Elk nummer draagt bij aan een meeslepende en onvergetelijke luisterervaring, waarbij de grenzen tussen droom en werkelijkheid vervagen. Alcest, de Franse metalband die zijn oorsprong vond in 2000, staat bekend om zijn unieke vermenging van black metal en shoegaze. Hun muziek schept etherische landschappen die de luisteraar meenemen naar een wereld vol mystiek en dromerige melodieën. Hun nieuwste album vervolgt deze muzikale reis met een serie van zorgvuldig gecomponeerde nummers die de ziel raken.
Het album opent met Komorebi, een nummer dat meteen indruk maakt met zijn bombastische start. De melodie is aansprekend en zet de toon voor wat komen gaat. Het betoverende slot van dit nummer blijft nog lang nazinderen, alsof het een portaal opent naar de rest van het album.
L'Envol volgt met fraaie hemelse zang die een gevoel van verheffing en lichtheid brengt. De mooie gitaarlijnen voegen een extra laag van verfijning toe, waardoor dit nummer een ware luisterervaring wordt. Het voelt bijna als een vlucht door een sterrenhemel, licht en etherisch.
Het nummer Améthyste is uitbundig en grotesk, met krachtige grunts die een donkerder kant van de band laten horen. Het bezwerende slot is hypnotiserend en neemt je mee naar een diepere, meer introspectieve plek. Het contrast tussen de uitbundigheid en de betovering maakt dit nummer bijzonder intrigerend.
Flamme Jumelle is sfeervol met een fijne riff die door het hele nummer heenloopt. Het creëert een gevoel van warmte en verbondenheid, alsof je een oude vriend opnieuw ontmoet. De ritmische patronen en melodieuze structuren vloeien soepel in elkaar over, wat bijdraagt aan de algehele sfeer van het album.
Met Réminiscence brengt Alcest een dromerige piano en een ontspannend intermezzo. Dit nummer biedt een moment van reflectie en rust, als een ademhaling in het midden van de muzikale reis. De eenvoud en schoonheid van de piano zijn ontroerend en laten de luisteraar even wegdromen.
L'Enfant de la Lune (月の子) biedt een onaardse, bezielende melodie die de luisteraar naar onbekende dimensies voert. Het is alsof je de maan zelf kunt aanraken, zo etherisch en mystiek is het geluid. De muzikale gelaagdheid en complexiteit maken dit nummer een van de hoogtepunten van het album.
Het album sluit af met L'Adieu, een bezielend afscheid dat ingetogen en dromerig is. Dit nummer is een perfecte afsluiter, die de luisteraar in een staat van serene contemplatie achterlaat. De melancholische melodieën en subtiele harmonieën resoneren lang nadat de laatste noot is gespeeld.
Les Chants de L’Aurore is een album dat Alcest's vermogen om emoties door muziek over te brengen, benadrukt. Elk nummer draagt bij aan een grotere geheel dat zowel krachtig als ontroerend is. Dit album is een must voor elke liefhebber van atmosferische metal en bewijst dat Alcest nog steeds aan de top van hun spel staat.
Waardering: 8
Reactie plaatsen
Reacties